Skip to content

Rola genetycznie ustalonego polimorficznego metabolizmu leków w beta-blokadzie wytwarzanej przez propafenon

2 miesiące ago

440 words

Środek przeciw arytmii Propafenon, bloker kanału sodowego o pewnym strukturalnym podobieństwie do propranololu 1, jest skuteczny w leczeniu arytmii przedsionkowej i komorowej. Propafenon jest dostępny w Niemczech od połowy lat 70. ubiegłego wieku i od niedawna jest sprzedawany w Stanach Zjednoczonych. Chociaż propafenon wywiera działania beta-blokujące in vitro, zakres blokowania beta, który wystąpił po podaniu propafenonu in vivo, wynosi od nie5 do klinicznie istotnej blokady beta, 2, 6 wskazane przez takie efekty jako zwiększoną reaktywność dróg oddechowych u pacjentów z łagodną astmą. Wyjaśnienie tego szerokiego zróżnicowania zakresu beta-blokady jest niejasne. Propafenon ulega biotransformacji do aktywnych metabolitów 5-hydroksy propafenonu i N-dealkil propafenonu. W badaniach in vitro 5-hydroksy propafenon jest co najmniej tak samo skutecznym środkiem blokującym kanały sodowe jak lek macierzysty, podczas gdy metabolit N-dealkilu ma słabsze działanie.7, 8 Jednak jako beta-bloker, 5-hydroksy Propafenon jest słabszy niż lek macierzysty w badaniach na zwierzętach.9 Metabolizm propafenonu do 5-hydroksy propafenonu jest katalizowany przez specyficzny izoenzym wątrobowy, cytochrom P-450dbl, 10 11 12, którego aktywność jest polimorficznie rozprowadzana u ludzi. Rozkład ten powoduje znaczne indywidualne zmiany w stopniu 5-hydroksylacji. Około 7 procent populacji USA ma genetyczny niedobór aktywności P-450dbl, co powoduje upośledzenie biotransformacji wielu leków, które są substratami tego enzymu.13 Osoby z tym niedoborem, znane jako fenotyp słabego metabolizera, metabolizują propafenon do 5-hydroksy propafenonu tylko w bardzo ograniczonym zakresie, w wyniku czego ich poziomy w osoczu są znacznie wyższe, a ich poziom 5-hydroksypropafenonu w osoczu jest znacznie niższy niż pozostałe 93% populacji (którzy mają rozbudowany metabolizm). Celem niniejszego badania było zatem zbadanie hipotezy, że blokada beta podczas leczenia propafenonem jest spowodowana podwyższonym stężeniem propafenonu w osoczu widocznym głównie w podgrupie populacji, która ma genetycznie upośledzoną 5-hydroksylację propafenonu. .
Metody
Czternastu zdrowych ochotników (ośmiu mężczyzn i sześć kobiet, średni wiek [. SD], 32 . 7 lat) wzięło udział w tym badaniu po udzieleniu pisemnej świadomej zgody. U 13 pacjentów fenotyp do hydroksylacji debrisoquin określono na podstawie stosunku metabolizmu debrochinonu. [14] Biotransformacja czynnika przeciw nadciśnieniu debrizochina do jego 4-hydroksy-metabolitu jest katalizowana przez P-450dbl; osobników z fenotypem słabego metabolizera zdefiniowano jako tych, którzy mieli stosunek oddecyzmu debrisoquin do 4-hydroksy debrisoquin, który był większy niż 12,8 po podaniu 10 mg debryzochiny. U pozostałego podmiotu fenotyp P-450dbl ustalono przez określenie stosunku 5-hydroksy propafenonu do propafenonu w surowicy. 10, 11
Protokół badania
Pierwsze pięć dni badania składało się z fazy placebo u wszystkich pacjentów (jedna tabletka co osiem godzin). Pacjenci byli zaślepieni na wszystkie terapie (w tym placebo)
[przypisy: masa krytyczna fizyka, zastosowanie fal elektromagnetycznych, nerwobóle żołądka ]

0 thoughts on “Rola genetycznie ustalonego polimorficznego metabolizmu leków w beta-blokadzie wytwarzanej przez propafenon”