Skip to content

Rola genetycznie ustalonego polimorficznego metabolizmu leków w beta-blokadzie wytwarzanej przez propafenon ad 5

2 miesiące ago

494 words

Propafenon (IC50 = 32 . 19 nmoli na litr) miał prawie trzykrotnie większe powinowactwo do receptora beta niż metabolit N-dealkilu (IC50 = 90 . 38 nmol na litr) i około 15 razy większe powinowactwo niż 5-hydroksy metabolit ( IC50 = 478 . 154 nmoli na litr). Dyskusja
Propafenon, który ma zdolność blokowania kanałów sodowych, jest użyteczny w leczeniu komorowych i przedsionkowych zaburzeń rytmu serca. Doniesienia kliniczne o zmiennej beta-blokadzie podczas leczenia propafenonem są sprzeczne z lekami, które można łatwo wykazać, i że wykazują one stałe działanie in vitro. W tym badaniu wykazaliśmy, że główną determinantą tej pozornej zmienności w beta-blokadzie jest genetycznie określony polimorficzny metabolizm propafenonu. Pacjenci z fenotypem ekstensywnego metabolizmu mieli znacznie mniejszą blokadę beta niż osoby z fenotypem złego metabolizmu. Wadliwa 5-hydroksylacja u osób z fenotypem złego metabolizera była związana ze zwiększonym poziomem propafenonu w osoczu i N-dealkil propafenonu, co prawdopodobnie wskazywało na przemieszczenie metabolizmu propafenonu do N-dezalkilacji w tej grupie. Jednak dane dotyczące stężenia w osoczu (tabela 1), w połączeniu ze względnym powinowactwem leku macierzystego i jego metabolitów w receptorze beta (ryc. 3), wyraźnie wskazują, że kumulacja samego propafenonu, a nie jego metabolitów , odpowiada za beta-blokadę wytwarzaną przez lek.
Nasza grupa wcześniej wykazała, że skutki uboczne są znacznie częstsze, gdy stężenie propafenonu w osoczu nie przekracza 2,64 .mol na litr (900 ng na mililitr). Takie podwyższone stężenia występują częściej u osób z fenotypem ubogim w metabolizm10; w tej grupie poziom propafenonu w osoczu wzrastał liniowo w funkcji dawki. W przeciwieństwie do tego, u osób z fenotypem ekstensywnego metabolizera biorącym udział w tym i poprzednich badaniach, 10, 21 stężenie propafenonu w osoczu wzrastało nieproporcjonalnie w miarę zwiększania dawki, co sugeruje, że szlak P-450dbl jest nasycalny. Te dane dotyczące usposobienia zgadzają się z danymi dotyczącymi odpowiedzi na dawkę (ryc. 1), które wykazują większą różnicę pomiędzy osobnikami z dwoma fenotypami przy niższych dawkach propafenonu niż w wyższych dawkach. Tak więc osobnicy z fenotypem słabego metabolizatora mieli istotnie więcej blokowania beta w niższych dawkach, podczas gdy różnica pomiędzy fenotypami nie była statystycznie istotna przy wyższych dawkach. Zakres dawek stosowanych w tym badaniu był w zakresie wymaganym do długotrwałego tłumienia arytmii. W przeciwieństwie do zależnej od stężenia beta-blokady, stwierdziliśmy, że wydłużenie kompleksu QRS, markera in vivo blokady kanału sodowego, jest bardziej znaczące przy każdym danym stężeniu propafenonu w osoczu u osób z rozległym metabolizerem. fenotyp niż u osób z fenotypem ubogo metabolizującym10; to odkrycie wskazuje, że metabolity przyczyniają się do blokady kanału sodowego, ale nie do beta-blokady. Efekt beta-blokowania wywołany wyższymi stężeniami propafenonu w osoczu, zmniejszenie maksymalnego tętna wysiłkowego o 10 procent, jest równoważne temu wytworzonemu przez około 0,15 .mol na litr (40 ng na mililitr) propranololu, 22 lub 10 do 20 mg propranololu co osiem godzin
[hasła pokrewne: tarcza międzykręgowa, olx chojnów, masa krytyczna fizyka ]

0 thoughts on “Rola genetycznie ustalonego polimorficznego metabolizmu leków w beta-blokadzie wytwarzanej przez propafenon ad 5”

  1. [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: stomatolog włocławek[…]

  2. owoce kolcowoju spożywane bez zastanowienia mogą prędzej zaszkodzić niż poprawić zdrowie