Skip to content

Badania prenatalne i prawa osób niepełnosprawnych

2 tygodnie ago

572 words

Testy prenatalne i prawa do niepełnosprawności koncentrują się na napięciu między członkami ruchu na rzecz praw osób niepełnosprawnych, którzy utrzymują, że badania prenatalne na temat niepełnosprawności genetycznej wysyłają wiadomość, która dezaktualizuje osoby niepełnosprawne, a osoby, które postrzegają diagnostykę prenatalną, po prostu jako sposób na uniknięcie cierpienia posiadanie dziecka z poważnym zaburzeniem, które nie musi zwiększać dyskryminacji osób niepełnosprawnych. Książka jest owocem dwuletniego projektu przeprowadzonego przez Hastings Centre w celu zbadania krytyki testów prenatalnych pod kątem niepełnosprawności genetycznej przedstawionej przez członków ruchu na rzecz praw osób niepełnosprawnych. W ciągu dwóch lat grupa, która obejmowała zarówno członków ruchu, jak i osoby niebędące członkami grupy, odbyła serię dwudniowych spotkań badawczych, ożywionych dyskusji grupowych za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz dialogu z innymi zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi osobami. Grupa ta składała się z dwóch etyków, dwóch doradców genetycznych, dwóch pediatrów, jednego socjologa, jednego położnika, jednego epidemiologa, trzech wychowawców, jednego pisarza, pięciu filozofów, jednego prawnika i dwóch wybitnych przedstawicieli ruchu na rzecz praw osób niepełnosprawnych. Książka składa się z czterech części. Część pierwsza wprowadza praktykę diagnozy prenatalnej i argumenty, które stanowią krytykę praw osób niepełnosprawnych. Część druga przedstawia kilka perspektyw dotyczących wpływu testów prenatalnych i selektywnej aborcji dla rodziców. Część trzecia analizuje, z obu stron, twierdzenie, że testowanie prenatalne dla dezaktywujących cech zachęca do negatywnych poglądów na temat osób z takimi cechami. Część czwarta dotyczy praktycznych pytań o to, w jaki sposób decydenci, sądy i profesjonaliści powinni określić odpowiednie praktyki testowania prenatalnego.
Krytyka dotycząca praw osób niepełnosprawnych twierdzi, że testy prenatalne wykorzystywane do selekcji przeciw dezaktywującym cechom wyrażają bolesne podejście i wysyłają szkodliwą wiadomość do ludzi, którzy żyją z tymi cechami. Członkowie ruchu na rzecz praw osób niepełnosprawnych twierdzą, że takie testy zwiększają dyskryminację osób niepełnosprawnych poprzez wzmacnianie modelu medycznego, że problemem jest sama niepełnosprawność, a nie dyskryminacja społeczna. Selektywna aborcja może opierać się na założeniu, że każde dziecko z niepełnosprawnością będzie koniecznie ciężarem dla rodziny i społeczeństwa, a zatem byłoby lepiej, gdyby nie urodził się. Rodzice, którzy wybierają płód z powodu przewidywanej niepełnosprawności, podejmują często błędną decyzję, że niepełnosprawne dziecko nie będzie tym, czego szuka – nową istotą, która wzbogaci ich życie. Wyobrażona rzeczywistość przyszłego dziecka niepełnosprawnego ulega zniekształceniu. W rzeczywistości ostatnie badania pokazują, że zagregowane wzorce dostosowania i dobrego samopoczucia są podobne we wszystkich grupach rodzin z niepełnosprawnymi dziećmi i bez nich. Osoby niepełnosprawne mogą uczestniczyć w społeczeństwie i w nim uczestniczyć. Kobietom i parom trzeba doradzać i dawać dostęp do dobrych informacji o tym, czym jest niepełnosprawność dla dzieci niepełnosprawnych i ich rodzin, jeśli mają podejmować prawdziwie świadome decyzje dotyczące diagnostyki prenatalnej.
Krytycy krytyki twierdzą, że selektywna aborcja nie powinna i niekoniecznie musi być przesłaniem o dewaluacji. Wskazują jednak, że warunek dezaktywacji nie jest cechą neutralną ani zmianą
[przypisy: zadzierzgnięcie napletka, nerwobóle żołądka, tarcza międzykręgowa ]
[patrz też: szron mocznicowy, duszność krtaniowa, włóknik po wycięciu migdałków ]